Rib flare, czyli widoczne odstawanie dolnych żeber. U jednych osób jest większe, u innych prawie niezauważalne. Może być symetryczne albo wyraźniejsze po jednej stronie.
Samo odstawanie żeber nie jest diagnozą i nie zawsze oznacza, że z oddechem lub postawą dzieje się coś nieprawidłowego. Może być elementem budowy klatki piersiowej, zmian strukturalnych, ustawienia ciała albo sposobu, w jaki żebra zachowują się podczas oddechu i ruchu.
Szczególnie warto przyjrzeć się sytuacji, gdy widzimy wyraźną asymetrię między prawą a lewą stroną klatki piersiowej. Nie dlatego, że asymetria sama w sobie jest patologiczna – ciało człowieka nie jest idealnie symetryczne – ale dlatego, że może dostarczyć nam dodatkowych informacji podczas oceny.
Co może się dziać?
- Dolne żebra mogą pozostawać w bardziej otwartym ustawieniu również podczas wydechu.
Nie oznacza to automatycznie „zablokowania we wdechu”, ale może sugerować, że klatka piersiowa ma trudność ze swobodnym zmniejszeniem swojej objętości podczas wydechu.
Warto wtedy sprawdzić, czy pozycja żeber zmienia się podczas spokojnego oddychania, w różnych ustawieniach ciała i podczas ruchu.
- Może zmieniać się relacja pomiędzy przeponą, żebrami i mięśniami brzucha.
Przepona pełni jednocześnie funkcję oddechową i posturalną — nie przełącza się z jednej funkcji na drugą. Znaczenie ma to, czy potrafi współpracować z mięśniami brzucha, dnem miednicy i klatką piersiową bez nadmiernego napięcia.
- Mięśnie brzucha mogą nie uczestniczyć optymalnie w kontroli wydechu i ruchu tułowia.
Nie oznacza to jednak, że są po prostu „za słabe”. Problemem może być także koordynacja, strategia napięcia, pozycja ciała albo brak możliwości swobodnego rozluźnienia i ponownego napięcia mięśni.
- Większe odstawanie żeber po jednej stronie może być związane z rotacją klatki piersiowej, ustawieniem kręgosłupa lub miednicy.
Może towarzyszyć skoliozie, klatce lejkowatej, asymetrycznym strategiom ruchowym albo zwykłym różnicom anatomicznym.
Nie należy jednak na podstawie samego wyglądu przypisywać każdej osobie jednego konkretnego „łańcucha mięśniowego” czy wzorca postawy.
- Zmiana ustawienia żeber może wpływać na mechanikę oddechu, ale nie musi powodować objawów.
U części osób może pojawić się większe napięcie mięśni szyi i klatki piersiowej, trudność z pełnym wydechem, uczucie sztywności albo duża potrzeba prostowania się podczas wdechu.
U innych osób rib flare pozostaje wyłącznie cechą budowy i nie ogranicza oddychania, ruchu ani wysiłku.
Co więc robić?
Najpierw sprawdzić, czy rzeczywiście jest co korygować.
Warto ocenić:
— czy żebra zmieniają pozycję podczas wydechu,
— czy ich ustawienie zależy od pozycji ciała,
— czy występuje ból, duszność lub ograniczenie ruchu,
— jak klatka piersiowa zachowuje się podczas wysiłku,
— czy możesz swobodnie oddychać bez nadmiernego napinania brzucha.
Jeżeli praca jest potrzebna, może obejmować:
- Nauczanie spokojnego i pełniejszego wydechu bez mocnego zaciskania brzucha.
- Poprawę ruchomości bocznej i tylnej części klatki piersiowej.
- Lepszą współpracę przepony z mięśniami brzucha.
- Pracę nad relacją pomiędzy miednicą, klatką piersiową i kręgosłupem.
- Stopniowe wzmacnianie tułowia i ćwiczenie kontroli żeber podczas ruchu.
Celem nie jest ciągłe „trzymanie żeber schowanych” ani utrzymywanie brzucha w napięciu przez cały dzień.
Celem jest klatka piersiowa, która potrafi się rozszerzać podczas wdechu, zmniejszać swoją objętość podczas wydechu i elastycznie dostosowywać do pozycji, ruchu oraz wysiłku.
